Οι Κέλτες άγιοι στο Ιερό Παρεκκλήσιο της Οσίας Ξένης φανερώνουν τόσο την οικουμενικότητα όσο και την ενότητα της Εκκλησίας μας. Πολλές φορές έχουμε μια τοπικιστική προσέγγιση, πιστεύουμε ότι η θρησκεία μας αφορά τη μεσογειακή λεκάνη και δεν συνειδητοποιούμε ότι είμαστε κομμάτι ενός μεγαλύτερου παζλ. Οταν ανακαλύπτεις τους ξένους αγίους, ανακαλύπτεις ότι η Εκκλησία είναι παγκόσμια υπόθεση.
Άγιοι της μίας αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού, από τον 2ο κιόλας μ.Χ αιώνα με λαμπρά συναξάρια, με ιδιαίτερη αγάπη στη φύση, στα ζώα και στα πουλιά, κυνηγημένοι τόσο από τους ειδωλολάτρες του Νότου όσο και από του Βορρά, έρχονται κοντά μας ύστερα από την προτροπή του Αγίου Πορφυρίου: «Όταν οι Έλληνες ανακαλύψουν τους Κέλτες Αγίους οι Αγγλικανοί θα γίνουν Ορθόδοξοι».
Ποιοι είναι όμως αυτοί οι κέλτες άγιοι; Είναι άγιοι που έζησαν τους πρώτους αιώνες όταν ο χριστιανισμός έφτασε στη Βρετανία, την Ουαλία, την Ιρλανδία. Εν συνεχεία χάθηκαν μετά την επικράτηση της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και του προτεσταντισμού στις περιοχές αυτές, οπότε και καταστράφηκαν πολλά μοναστήρια, ενώ τα λείψανα των αγίων χρησιμοποιήθηκαν ακόμη και για να φτιαχτούν μάνδρες.
Άγιος Κέβιν, Άγιος Αλμπάν, Άγία Μπριτζίντ, Άγία Χίλντα, Άγιος Μπρένταν…
Ολοι τους μειλίχιοι, αυστηροί στην όψη, οι περισσότεροι με ένα συμπονετικό βλέμμα και αρκετοί εξ αυτών περιστοιχισμένοι από ζώα: δελφίνια, λαγούς, κοτσύφια.
